الموت

رفتیم اوان و الموت

عجب تحربه ى عجیبى بود....هیچ وقت این سفرو یادم نمیره خصوصا اون وقتى که رو که نشسته بودم لب کوه بالى قلعه و یک ادمى اون وسطا داشت میخوند

شب به گلستان تنهااا منتظرت بودم..

الان هم اشکم در میاد از یاداوریش..