منِ یهویی!

این خاصیت عجیبیه که من دارم جدا!تو یک لحظه همینجوری تصمیم میگیرم!و نتیجه این میشه که به جای اینکه جمعه صبح کلاس باشم ...شهرمونم و دارم اش میخورم:)

کاشان که به شدت سرد بود اما شهر ما دیگه واقعا منجمدینگ!بود و حالا یه کم بهتر شده...

دیشب فامیل رو بعد ٣ ماه دیدم و کلی با بچه کوچولوهامون بازی کردم جبران همه دلتنگی های این چندوقت...

ولی یه جورایی سختمه...مخصوصا که چون یهویی اومدم و اومدم کتابام باهام نیست،درس و مشق و سنتورم هم نیست...

عادت ندارم به این مدل بی برنامه ای زندگی کردن!